Και τότε ήρθε ο Γιάννης…

Δημήτρης Μελισσός – Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος «Γιάννης Νικολαράκος – Με Πάθος & Λύσεις για το Μαρούσι»

Το πρώτο όνομα δημάρχου στο Μαρούσι που θυμάμαι ήταν Γαρδέλης. Εμβληματική φυσιογνωμία στις φωτογραφίες με μουστάκι και αυστηρό ύφος. Αναφερόταν συχνά από τον παππού μου και τους γονείς μου.

Μετά ο Σπύρος Λέκκας. Ο καινούριος δήμαρχος μας. Έκανε εντύπωση το όνομα στα παιδικά αυτιά μου.

Και μετά η «αλλαγή», Χρήστος Βλάχος, ένας έντιμος άνθρωπος, μαθηματικός γνωστός στο Μαρούσι. Στα λυκειακά μου χρόνια μας έκανε γεωμετρία. Θυμάμαι τον χαρακτηριστικό τρόπο που χάραζε κύκλο στον πίνακα με την κιμωλία, κάνοντας μια παράξενη κίνηση με το χέρι που το μετέτρεπε σε διαβήτη. Θυμάμαι τις επικές εκλογικές μάχες με το συγχωρεμένο τον Κοτζιά.

Μετά ο Τζαννίκος. Άκουσα πρόσφατα ότι έκανε το Μαρούσι πόλη. Με στεναχώρησε γιατί θυμήθηκα ότι πιτσιρικάς τσακωνόμουν με όσους δε το θεωρούσαν πόλη. Γιατί σύμφωνα με αυτά που μαθαίναμε στο δημοτικό η πόλη , η κωμόπολη και το χωριό ορίζονταν βάσει του πληθυσμού τους. Ο Τζαννίκος όμως, όπως λένε οι κακές γλώσσες μας έκανε …»Μανχάταν». Δε θέλω να παραγνωρίσω το έργο του όπως το κλειστό γυμναστήριο, το γήπεδο ποδοσφαίρου, η πεζοδρόμηση κεντρικών δρόμων του κέντρου, η δημοτική συγκοινωνία κλπ. Αλλά μάλλον το παράκανε…

Μετά ο Πατούλης. Ο ορθοπεδικός που όπως έλεγαν οι φήμες. απέκτησε πολύ πελατεία από ατυχήματα που προέκυπταν από διάφορες κακοτεχνίες των έργων, πχ. κυβόλιθους…, και αυτό τον έκανε να ασχοληθεί ο ίδιος με τα δημοτικά. Να τονίσω βέβαια ότι οι φήμες δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.

Άκουσα ότι ο Πατούλης έκανε ανθρώπινη την πόλη που «έφτιαξε» ο Τζαννίκος. Αυτό πραγματικά με θύμωσε. Δεν θέλω να μειώσω το έργου του νυν δημάρχου, αλλά θεωρώ ότι ο όρος ανθρώπινη πόλη απέχει πολύ από αυτό που όλοι ονειρευόμαστε και δικαιούμαστε. Η ανθρώπινη πόλη, δεν μπορεί να έχει τέτοια πεζοδρόμια, τέτοιο οδόστρωμα, να έχει τέτοια προβλήματα προσβασιμότητας για τα ΑΜΕΑ, τους ηλικιωμένων και όλων των κατοίκων. Δεν μπορεί να έχει ποδηλατοδρόμους για 500 μ, άντε με το ζόρι 1000 μ.

Για μένα ανθρώπινη πόλη, είναι η πόλη των παιδικών μου χρόνων. Τότε που οι μανάδες μας, τα βράδια των καλοκαιρών δεν ανησυχούσαν που είναι τα παιδιά τους. Παίζαμε ελεύθερα με ασφάλεια στο δρόμο, ποδόσφαιρο και κρυφτό. Είχαν χώρους πρασίνου, δέντρα και χώμα.

Βέβαια οι εποχές έχουν αλλάξει. Τι κάνουμε λοιπόν; Πώς θα γίνει να έχουμε τη ζωή στην πόλη των παιδικών μας χρόνων, αλλά πλεόν σε μια πόλη σύγχρονη και πραγματικά ανθρώπινη;

Και τότε ήρθε ο Γιάννης. Με το στυλ, του την ειλικρίνεια του, την αποδειγμένη ικανότητα του και το πλήρες πρόγραμμα του, στο οποίο προβλέπονται δράσεις και ενέργειες για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας.

Βλέπω στον ιστότοπο του συνδυασμού: «Πάθος και Λύσεις για το Μαρούσι μας» (http://www.nikolarakos.com), με μια απλή ματιά : Θέσεις για την Καθαριότητα, την Ασφάλεια, τους Δρόμους, τα Πεζοδρόμια, τις Πλατείες, τις Παιδικές χαρές , το φωτισμό, Θέσεις για τα Παιδιά , τους Ηλικιωμένους τα ΑΜΕΑ και για τις Δραστηριότητες αθλητισμού.

Συμμετέχω και γω σε αυτό το ψηφοδέλτιο μετά την τιμή που μου έκανε ο Γιάννης Νικολαράκος. Ο λόγος είναι ότι πρώτη φορά πιστεύω ειλικρινά ότι αυτά που ζήσαμε μεγαλώνοντας ως παιδιά στο Μαρούσι, μπορούν να τα ζήσουν σε μια άλλη εποχή και τα παιδιά μας. Και όχι μόνο τα παιδιά, να ζήσουμε σε μια πραγματικά όμορφη , σύγχρονη και ανθρώπινη πόλη, το Μαρούσι μας.