Γιατί αποφάσισα να βάλω υποψηφιότητα για Δημοτική Σύμβουλος

Από την Κατερίνα Βουρλάκη – Εκδότρια – Υποψήφια Δημοτική Σύμβουλο με το συνδυασμό Γιάννης Νικολαράκος με Πάθος και Λύσεις για το Μαρούσι

Ναι, το αποφάσισα! Αφού για μήνες ήρθα αντιμέτωπη με αντιδράσεις του τύπου, «που πας να μπλέξεις», «που πάει το αρνί, μέσα στους λύκους», «δεν έχεις χρόνο», «είσαι τρελή», και αφού ήρθα αντιμέτωπημε τον ίδιο μου τον εαυτό με ερωτήματα του τύπου «μα, μπορείς;», «έχεις χρόνο;», «δεν ξέρεις τίποτε από αυτά;», «τι θα γίνουν τα παιδιά και το σπίτι;», «είσαι τρελή;», αποφάσισα πως ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΗ και θα το κάνω!!
Μου πήρε αρκετό καιρό και πολλή σκέψη. Κυρίως όμως χρειάστηκε μία ανασκόπηση στη ζωή μου σε αυτή την πόλη, το Μαρούσι, για να αποφασίσω πως δεν χρειάζεται να είναι κανείς αρκετά τρελός για να αποφασίσει να ασχοληθεί με τα κοινά. Χρειάζεται απλώς να ΖΕΙ και να εργάζεται σε αυτή την πόλη, για να έρθει αντιμέτωπος με μία καθημερινότητα που δεν είναι αυτή που θα επιθυμούσε.
Ξέρετε, οι περισσότεροι άνθρωποι στις μεγάλες πόλεις, ξυπνάμε το πρωί, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο ή στη συγκοινωνία για να καταλήξουμε στη δουλειά μας, σε ένα πάρκινγκ ενδεχομένως, παρατηρώντας πολύ λίγα από τη διαδρομή, από αυτά που υπάρχουν δίπλα μας. Το γεγονός που με έφερε πιο κοντά στην απόφαση, ήταν η αναδρομή στα χρόνια που ζω και κυκλοφορώ σε αυτή την πόλη. Η παρατήρηση των αναγκών που είχα και δεν καλύφθηκαν ποτέ. Τα απλά πράγματα που θα έκαναν τη ζωή μου πιο εύκολη και πιο οικονομική και δεν μου προσφέρθηκαν ποτέ, παρόλο που εγώ τα έχω πληρωμένα διπλά και τριπλά τα προηγούμενα χρόνια.
Θυμήθηκα λοιπόν, την εποχή που έγκυος στην κόρη μου προσπαθούσα να διασχίσω με το αυτοκίνητο το Μαρούσι, που ο κύριος Τζανίκος εκείνη την εποχή, είχε την έμπνευση να μετατρέψει σε πόλη για άροτρα- σε μία προφανώς έξαρση οράματος και όχι προγράμματος «αγροτουρισμού»-όπου με ένα αιμάτωμα στη μήτρα και αποκόλληση, κρατούσα με άγχος την κοιλιά μου σε κάθε λακκούβα και σε κάθε σκαμπανέβασμα του αυτοκινήτου, που προφανώς δεν μπορούσε να προχωρήσει ήπια στο καλντερίμι Ενετικού ρυθμού. Όπως θυμάμαι πολύ καλά και τη μαμά μου (δεν ζει πια), που κυκλοφορούσε πεζή στο Μαρούσι, να μου περιγράφει πόση ανασφάλεια ένιωθε να περπατάει πάνω στις ξεκολλημένες «πέτρες», που έστρωσε αφειδώς και με μεγάλη χαρά ο τότε Δήμαρχος. Δυστυχώς, δεν ήταν ακόμη της μόδας τα αθλητικά, ανώμαλου δρόμου, εκείνη την περίοδο…
Λίγο μετά ήρθα αντιμέτωπη με το extreme sport, που λέγεται «ανώμαλος δρόμος με καρότσι και μωρό». Δεν έχετε ιδέα όσοι δεν το έχετε κάνει, πόσες θερμίδες μπορεί να χάσει κανείς πηγαίνοντας μία απλή βόλτα με μωρό στο Μαρούσι. Μαμάδες δοκιμάστε το! Θα κόψετε το γυμναστήριο και θα κάνετε οικονομία! Σλάλομ, μετ’ εμποδίων, ανώμαλος δρόμος, άλμα εις μήκος και άλλα πολλά αθλήματα σε ένα! Ξεκινάς να πας το μωρό βόλτα, βγαίνεις στο δρόμο, συναντάς μπροστά σου δέντρο, κατεβαίνεις στο δρόμο και τρέχεις να βρεις την επόμενη «τρύπα» ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, για να ανέβεις ξανά στο πεζοδρόμιο, αλλά μάταια. Δεν υπάρχει η τρύπα…Με κίνδυνο της ζωής σου και του μωρού, γιατί δεν χωράς στο δρόμο όπου ξυστά περνάνε αυτοκίνητα, ανεβαίνεις ξανά στο πεζοδρόμιο αλλά αυτή τη φορά τα εμπόδια πυκνώνουν…δέντρο, κολώνα, παρκαρισμένο αυτοκίνητο, καλντερίμι, λακκούβα. Πραγματικά δεν θέλω να σας κουράσω, νομίζω καταλαβαίνετε…
Αν δεν έχετε ακούσει το τραγούδι «Λακκούβα» που ερμήνευσαν οι Άγαμοι Θύται πριν πολλά χρόνια, θα έπρεπε να το ακούσετε. Θα μπορούσε να είναι και ο ύμνος του Αμαρουσίου. Πριν από 25 χρόνια είχα σπάσει το πόδι μου σε μία τέτοια λακκούβα. Πιστέψτε με είναι ακόμη εκεί…
Η επόμενη σκέψη που με έφερε πιο κοντά στην υποψηφιότητα, ήταν οι υπηρεσίες του Δήμου που έτυχε να βρεθώ.
Κέντρο Εξυπηρέτησης πολιτών: Η αναλογία συνήθως είναι, 3 εργάζονται στην εξυπηρέτηση του κοινού και οι υπόλοιποι κάτι κάνουν… Είναι σχεδόν πάντα ευγενικοί αλλά σαν να τους έχουν εγκαταλείψει εντελώς, εργάζονται για να βγει κι αυτή η μέρα. Δεν φταίνε. Η ισότητα-πεποίθηση, Δημόσιο=Εργασία=Όχι εργασία, που διαβάζεται και αντίστροφα, είναι πολύ πιο δυνατή από οτιδήποτε άλλο. Προφανώς μέσα στα χρόνια κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους, κανείς δεν φρόντισε να εκσυγχρονίσει τις υπηρεσίες και να τις φέρει στο 2019, κανείς…
Υπηρεσίες Δήμου Αμαρουσίου: Η ίδια ράθυμη κατάσταση. Μία φίλη μου δικηγόρος, επί ένα χρόνο προσπαθούσε να ολοκληρώσει μία διαδικασία με τη νομική υπηρεσία του Δήμου αλλά ο υπάλληλος έλλειπε μόνιμα με αναρρωτική. Άλλοι 3-4 που εργάζονται εκεί, δεν μπορούσαν να καλύψουν το… «κενό». Η επαφή των υπαλλήλων με το κοινό είναι στα όρια της «κατάρρευσης». Και πάλι η ίδια αντιμετώπιση στον «μάταιο τούτο κόσμο» του Δήμου Αμαρουσίου. Τίποτε δεν μοιάζει πολύ «επείγον» και τίποτε δεν φαίνεται να γίνεται «προς όφελος και προς εξυπηρέτηση του πολίτη». Τα πάντα απλώς γίνονται, κάποια στιγμή, σε χρόνους άλλης δεκαετίας, πριν την εφεύρεση των υπολογιστών…
Πολιτιστικό Κέντρο Αμαρουσίου: Πραγματικά πολλές υπηρεσίες για κάποιον που θέλει μία δραστηριότητα για τον εαυτό του ή για τα παιδιά. Χορός, εικαστικά, φωτογραφία. Εντυπωσιακά όλα με αξιόλογους συνεργάτες, σε έναν χώρο που μοιάζει επίσης εγκαταλελειμμένος. Πόσο κρίμα και άδικο για τους πολίτες και για τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτό το περιβάλλον…
Ωδείο Αμαρουσίου: Εξαιρετικό πραγματικά! Αξιόλογο προσωπικό, άψογη εξυπηρέτηση, άνθρωποι με γνώση και μεράκι. Και πάλι…αυτή η αίσθηση ότι κάτι λείπει, ότι πίσω από τη βιτρίνα υπάρχουν κενά και ελλείψεις που κάποιος άλλος τις ξέρει καλύτερα από μένα που πληρώνω…
Γυμναστικός Σύλλογος Αμαρουσίου: Ο Σύλλογός μου! 15 χρονών αποφάσισα να παίζω μπάσκετ εκεί. Τότε στο κλειστό του «Σπύρου Λούη». Σήμερα στεγάζεται στον Άγιο Θωμά. Καινούργιο Γυμναστήριο…σπασμένες κερκίδες, έλλειψη χρημάτων άρα ανεπαρκείς υπηρεσίες. Και πάλι όλα εξαρτώνται από την καλή διάθεση των υπαλλήλων και των εθελοντών.
Αγαπητοί αναγνώστες αυτού του προσωπικού αφηγήματος…πραγματικά λυπάμαι. Λυπάμαι πρώτα για τον εαυτό μου, που 40 χρόνια σ’ αυτό το Δήμο, ποτέ δεν είχα σκεφτεί τόσο «συγκεντρωμένα» και «συγκεκριμένα» τι με ενοχλεί και τι δεν με καλύπτει. Λυπάμαι τόσο πολύ για τον εαυτό μου, που όλα αυτά τα χρόνια δεν διαμαρτυρήθηκα, δεν εξαγριώθηκα αλλά συνέχισα να ζω στο μικρόκοσμό μου θεωρώντας όλα αυτά δεδομένα και κατεστημένα. Λυπάμαι πολύ που δεν το έκανα ούτε για μένα, ούτε για τους συμπολίτες μου.
Ξέρετε, την τελευταία ιστορία που παγίωσε την απόφασή μου, την έζησα προχτές. Μία ηλικιωμένη κυρία, παρκάρει το αυτοκίνητό της με άνεση σχεδόν κάθετα πάνω στο πεζοδρόμιο, κλείνοντας το μισό δρόμο και το πεζοδρόμιο. Μία άλλη γιαγιούλα ακόμη πιο ηλικιωμένη, με το καρότσι της λαϊκής, προσπαθεί να περάσει και αναγκάζεται να κατέβει με δυσκολία στο δρόμο όπου ένα αυτοκίνητο περνάει ξυστά δίπλα της. Λέω στην κυρία «δεν παρκάρατε καλά», κουνάει το κεφάλι της, προφανώς σκέφτεται «μα που να το πάω!». Η γιαγιούλα με πλησιάζει και μου λέει «καλά της είπες κορίτσι μου αλλά μήπως έχεις να μου δώσεις κάτι να φάω…;». Με πήραν τα κλάματα… Για όλα μαζί. Για την κυρία που δεν έχει να παρκάρει, για τη γιαγιά που δεν μπορεί να περπατήσει αλλά κυρίως για τη γιαγιά που δεν έχει να φάει και ίσως να μην έχει και τη φροντίδα που της χρειάζεται. Ένα Δημοτικό Γηροκομείο για παράδειγμα. Στο Μαρούσι, έναν από τους μεγαλύτερους Δήμους της χώρας, που στεγάζει το 90% της επιχειρηματικότητας…
Πόσο θλιβερό και πόσο οπισθοδρομικό. Ο κόσμος καλπάζει κι εμείς μένουμε πίσω και αρκούμαστε στο πεζοδρόμιο που παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας και στην πολυκατοικία που ζούμε. Δεν θα το παίξω άλλο αυτό το παιχνίδι… Μεγάλωσα πια και μπορώ να πω ελεύθερα τη γνώμη μου, να την υπερασπιστώ και να προσπαθήσω γι’ αυτήν.
Μου αξίζει, μας αξίζει, μια καλύτερη πόλη για να ζούμε, να περπατάμε, να αναπνέουμε. Ας ανεβάσουμε τον πήχη, ας βάλουμε στη διοίκηση ανθρώπους χορτάτους, εμπνευσμένους, με όραμα, σκληρά εργαζόμενους, που θέλουν να προσφέρουν και όχι να καθίσουν αναπαυτικά στην καρέκλα. Όχι άλλα μικροκομματικά συμφέροντα, όχι άλλες διαπλοκές, όχι άλλη χρυσόσκονη. Ας εργαστούμε για το καλύτερο και ας ρίξουμε την ψήφο μας σε αυτούς που πραγματικά αξίζουν.